“Daarom zal ik ervoor zorgen dat er zolang ik leef vingerhoedskruid in mijn tuin staat.”
Negentien jaar geleden verloor Rob zijn vrouw Marjolijn, moeder van zijn twee kinderen: “Ik was de eerste 24 uur tot niets in staat en dat is niks voor mij. Op het moment van overlijden was het puur toeval dat ze er waren, mijn beste vrienden. Ze namen als vanzelf de praktische dingen van me over. Dat vergeet ik nooit meer. Dát is vriendschap.”
Die vrienden waren er ook bij toen Rob met z’n kinderen haar as ging uitstrooien. De plek zocht hij met zorg uit: “We gingen als gezin meerdere keren per jaar op vakantie naar Drenthe. Marjolijn wandelde daar graag in het bos. Er was een open plek waar we vaak langskwamen, ook toen ze niet meer zo goed liep. We genoten ervan dat de natuur zich daar opnieuw aan het ontwikkelen was. En – dat zie je wel vaker in het bos – daar groeit dan vingerhoedskruid.” Rond een grote boomstronk en tussen het vingerhoedskruid verstrooien ze de as.
Ze gingen – en gaan er nog steeds – regelmatig even langs: “Dan zagen we het vingerhoedskruid volop bloeien. Daarom had ik die plek uitgekozen, om te zien hoe dood leven weer nieuw leven kan stimuleren. Dat is een normaal proces in de natuur. Het mooie is dat het bos daar z’n eigen gang is gegaan. De laatste keer dat ik er was kon ik niet eens meer die boomstronk vinden. Ik vind het troostend dat de natuur het overneemt.”
Rob besluit al snel een beetje van die plek mee naar huis te nemen: “Toen heb ik zaad geoogst en uitgestrooid, eerst in Nieuwerkerk, toen in Leusden en nu hier.” Lachend voegt hij eraan toe: “Theoretisch kan er nog wel een atoompje van haar inzitten.” Hij zorgt goed voor de planten: “In het najaar zie je de nieuwe planten her en der ontstaan. Ik heb best een volle tuin, maar het vingerhoedskruid geef ik altijd de ruimte.”
“Iemand is pas echt dood als ‘ie niet meer herinnerd wordt. Ik hoef m’n kinderen maar te zien, met die bruine ogen… En ik vind het mooi dat ik het vingerhoedskruid in m’n tuintje ook kan zien. Mede hierdoor zal Marjolijn niet uit m’n herinnering verdwijnen.”

