Manja’s bonusschoonvader Ad heeft wat last van zijn rug als hij op een dag niet meer uit bed komt. Dan gaat het snel. “Half december had de arts het over spit, in januari werd ons verteld dat hij nog een maand of 3 te leven had en een paar dagen later dat hij het weekend misschien niet zou halen. Ineens moesten we afscheid nemen.”
Op een nacht kan Manja niet slapen. “Ik lag daar en ineens ontstond er een verhaal in m’n hoofd van een meisje dat zich zorgen maakt en haar adem die met haar op reis gaat door haar lijf. Ik ging langzamer ademen en werd rustiger. Dit wil ik onthouden, dacht ik.”
Terwijl alle aandacht de volgende ochtend uit gaat naar Ad, denkt Manja ook: “Ik kan het toch niet maken om nu te zeggen: sorry, ik moet even achter de computer om een verhaal op te schrijven. Maar ik kon niks doen voor Ad en startte toch. In die week las ik het voor aan m’n kinderen en m’n schoonmoeder aan Ad. Hij was ontroerd. Ik heb zelfs nog een uitgever benaderd.”
Een paar dagen later overlijdt Ad. “De volgende dag had ik toevallig een afspraak staan om m’n bedrijf op te richten, een yogapraktijk voor kinderen. Weer dacht ik, ga ik dit nu echt doen? Het is surrealistisch hoe euforie en verdriet naast elkaar kunnen bestaan.”
“Daarna heeft het verhaal twee jaar op de plank gelegen. Toen ontmoette ik een illustrator die voorstelde me te begeleiden bij het maken van het boek. Ik leerde wat je in tekst en wat je met tekeningen vertelt. Ik moest bedenken hoe je adem – vriendje Adem, noemde ik hem – tekent. Achterin het boek liet ik ruimte voor kinderen om hun eigen adem te tekenen. M’n zoontje zei, ik wil mijn adem met wit tekenen, dus er kwam een zwarte pagina in. De knuffel van het meisje lijkt op de konijnenknuffel van m’n dochter.”
Inmiddels heeft Manja een (kinder)coachingspraktijk en gebruiken veel kinderen die ze helpt het boekje getiteld Sara en het geheim van vriendje Adem.
Manja leerde hoe kwetsbaar het leven is. “Zoiets overkomt je en je hebt er geen controle over. Je hebt het er maar mee te doen. Ik wil kinderen meegeven dat, als zoiets gebeurt, je adem er altijd voor je is. Elk kind kan altijd met zijn eigen vriendje Adem in zijn eigen lijf op reis.”

