Dat ene telefoontje zet Lisa’s leven op z’n kop: haar neefje Mees, zestien jaar oud, wordt na een ongeluk naar het ziekenhuis gebracht. Al snel blijkt dat hij het niet gaat halen: “Ik moest zo hard huilen… De volgende ochtend, op het moment dat hij van de beademing af werd gehaald, hebben we thuis allemaal een kaarsje gebrand.”
De familiebanden waren altijd al hecht. Omdat Lisa fotograaf is, vragen haar oom en tante haar foto’s van de uitvaart te maken. Sindsdien brengt Lisa hen nog vaker dan voorheen een bezoekje op Terschelling: “Soms spreken we erover, soms is het genoeg om gewoon met elkaar te zijn, zonder woorden. In de natuur kom ik tot rust, het strand, de duinen, de zee, het bos.”
Lisa gaat naar de School voor Fotografie: “Voor m’n afstudeerproject maakte ik foto’s van familieleden, met op iedere foto een foto van Mees op de achtergrond. De manier waarop ik in dit project iets van mezelf kwijt kon, m’n creativiteit, daardoor wist ik dat ik dit type fotografie wilde doen.”
Twee jaar na het overlijden van Mees krijgt Lisa de diagnose Microscopische Polyangiitis, een auto-immuunziekte: “Ik verloor m’n zorgeloosheid op dat moment. Je moet altijd ergens rekening mee houden: m’n dieet aanpassen, ik moet vaak naar het ziekenhuis, ik zal ooit een niertransplantatie nodig hebben. Het verandert hoe je in het leven staat.”
De diagnose verklaart de vermoeidheid die Lisa, terugkijkend, al heel lang had: “Ik had m’n leven daar eigenlijk al omheen gebouwd. Ik kan niet fulltime werken. Ik heb flexibiliteit en rustdagen nodig. Met fotografie kan dat.”
“Nu doe ik een project waarin ik mensen met vasculitis vraag wat ze hebben meegemaakt. Ik haal er voldoening uit ze een luisterend oor te bieden. Tegelijkertijd voel ik ook dat het m’n eigen verdriet omhoog haalt. M’n natuur is: positief zijn en doorgaan met het leven. Maar als ik zo’n gesprek heb gehad merk ik dat ik ook weer even aandacht aan mezelf moet geven. Als ik het verhaal van anderen hoor denk ik: oh ja, het ís ook heftig. Dat is ook troost.”
Met Rauw Verhaal legt Lisa verhalen vast, om te herinneren, vieren en herdenken.

