Het verloren kind blijft kwijt…ook na vele jaren. Een immens gemis dat niet heel te maken valt.
Dat is de kern in deze mooie bundel poëzie. Het werken in de tuin, planten, bomen en natuur wordt veel gebruikt in de gedichten. Een ander beeld dat de dichter gebruikt is ontleend aan de mythologie: Demeter( Griekse godin van de landbouw) verloor haar dochter Persephone, maar dankzij onderhandeling met de onderwereld mag zij haar een deel van het jaar bij zich houden. In de rest van het jaar is Demeter boos en kan niet meer zorgen voor een vruchtbare aarde. Sindsdien hebben we te maken met een winter, koud en er groeit niets. Voor de dichter is het altijd koud en winter.
Maar zoals het na de winter toch lente wordt, zo maakt bittere wanhoop langzaam plaats voor iets anders: stilstand wijkt voor groei en regen langs een boomstam en biedt onverwacht troost. Sommige mensen vinden dat Anna Enquist wel genoeg heeft geschreven over de verloren dochter. Het advies is simpel: je hoeft het niet te lezen. Maar is lezen niet ook een soort van luisteren? Zo besluit Enquist haar frontberichten: ”wantrouw / de woorden . Luister goed. En koester de muziek” . Luisteren, dat is belangrijk, ook na vele jaren van missen.

Nienke Lamsma